Hayatımın En Sessiz Sabahı
Kayseri’deki dar sokaklar hâlâ uykuya dalmamış gibiydi. Sabahın o erken saatlerinde odamın penceresinden dışarı bakarken, içimde tarifsiz bir heyecan vardı. Bugün, belki de hayatımın en spontan yolculuklarından birine çıkacaktım: Heybeliada’ya. Evet, İstanbul’a gitmek zorunda kalmıştım, ama içimdeki o deniz özlemi, rüzgârın yüzüme çarpması arzusu, artık dayanılmaz hâle gelmişti.
Günlüklerimde hep hayallerimi yazardım; o gün de öyle yapıyordum. Ama bu sefer kalemim titremiyordu, ellerim deli gibi çarpan kalbimle uyum içindeydi. Vapur saatlerini araştırırken, ekranın köşesinde yazan rakam bana çarptı: Heybeliada vapur ücreti ne kadar? Öğrenci olduğum için 70 TL civarında bir ücret vardı. Bir yandan pahalı gibi geldi, ama diğer yandan “Deniz mi, adalar mı?” sorusunun cevabı bence tartışmasızdı. İçimden “Bir kere yaşanır” dedim.
Vapur İskelesinde Beklerken
Eminönü iskelesine vardığımda, insan kalabalığı arasında kendimi bir yabancı gibi hissettim. Herkes işine gücüne gidiyor, bazıları kahvesini yudumluyor, bazıları cep telefonuna gömülmüştü. Ben ise yalnızca denize bakıyordum; suyun üstünde hafif dalgalar, yüzümü yakan sabah güneşi ve martıların çığlıkları… Bütün bunlar bana tarifsiz bir huzur veriyordu.
Vapur yanaşırken kalbim sanki boğazımdan çıkacakmış gibi atıyordu. Biletimi uzattım ve görevli bana gülümsedi. O anda birden kendimi 18 yaşındaki, ilk defa denizi gören genç gibi hissettim. Paramı verdiğimde, “Heybeliada vapur ücreti bu kadar” diye düşündüm, ama gözlerimdeki ışığı kimse göremiyordu.
Denizle İlk Karşılaşma
Vapura adımımı attığım anda, kalbimde bir sevinç patlaması yaşandı. Güvertede rüzgâr yüzüme vuruyor, saçlarımın arasında oynuyor, ama ben sadece sessizce denize bakıyordum. İçimde hem bir huzur hem de bir heyecan vardı; sanki bütün Kayseri’yi geride bırakıp bambaşka bir dünyaya geçmiştim.
Küçük bir çocuğun elinden düşürdüğü balon gibi, içimde de bir özgürlük hissi yükseliyordu. Vapur hareket ederken, kayaların üzerinden sıçrayan su damlaları, martıların çığlıkları ve şehrin silueti bana yalnız olmadığımı hatırlattı. Burada, hayatın karmaşası biraz olsun sustu ve ben sadece o anı yaşamaya odaklandım.
Heybeliada’ya Varış
Heybeliada iskelesine yanaştığımızda kalbim hâlâ hızlı hızlı atıyordu. Adanın havası, sanki bütün Kayseri’nin tozunu üzerimden almıştı. Yol boyunca düşündüm; buraya gelmek için verdiğim karar doğru muydu? Paramın biraz fazla olması, vapur ücretinin aklımı karıştırması… Ama hepsi boşa gidermiş gibi hissettim.
İlk adımı attığımda ayağımın altında ezilen taşların sesi ve hafif çınar kokusu, içimde bir huzur yaratıyordu. Ada sakin, insanlar güleryüzlü ve deniz kenarında yürüyüş yapanlar oldukça keyifli görünüyordu. Bir yandan hafif bir hüzün vardı; burada yalnız olduğum gerçeği, ama aynı zamanda kendi içimde bulduğum güç ve özgürlüğün verdiği mutlulukla birleşiyordu.
Vapur Ücreti ve Hayatın Değeri
O an düşündüm; Heybeliada vapur ücreti ne kadar? Aslında bu soru sadece bir rakam değildi; benim özgürlüğümün, hayallerime adım atmamın küçük bir sembolüydü. 70 TL, belki de bana kendi cesaretimi ve hayallerime olan inancımı hatırlattı. Paramı ödediğimde, küçük bir ödül kazanmış gibi hissettim; sanki hayatın bana verdiği bir armağandı bu yolculuk.
Denizin üzerinde yürüyen gölgeler, vapurun motor sesi, martıların çığlıkları ve hafif rüzgâr… Hepsi bana bir şey fısıldıyordu: “Korkma, hayat bazen sadece adım atmaktan ibaret.” O an kalbim dolup taştı, hem mutluluk hem hüzün aynı anda var olabiliyordu.
Geriye Dönüş ve Düşünceler
Vapur dönüş yolunda, İstanbul silueti ufukta kaybolurken, içimde bir huzur vardı. Kayseri’ye dönecek olsam da artık değişmiştim. İçimdeki günlük yazarı genç, hayallerine bir adım daha yaklaşmış, denizle barışmış, hayatın küçük anlarını görebilen bir hâle gelmişti.
O gün öğrendim ki; bazen hayat, küçük bir vapur ücreti kadar basit kararlarla büyük mutluluklar sunabiliyor. Heybeliada vapur ücreti ne kadar sorusu, bana sadece rakamdan fazlasını hatırlattı: Hayallerin peşinden gitmek, bazen birkaç saatlik bir yolculuk, bazen sadece cesaret ister.
Kayseri’nin sessiz sokaklarına geri dönerken, yazdım. Duygularımı, rüzgârı, martıları ve 70 TL’lik özgürlüğümü kaleme döktüm. Ve içimde, bir gün tekrar geleceğim bir yerin özlemiyle dolu bir umut bıraktım.
—
İçimde hem hüzün hem sevinç vardı. Belki bu yazıyı okuyan bir başkası da kendi vapurunu bulacak ve kalbinde aynı rüzgârı hissedecek.